Wykorzystanie współczesnych nauk biologicznych

Chirurgia onkologiczna

W dziedzinie chirurgii nowotworów największe znaczenie ma osiąganie coraz lepszych rezultatów w metodach leczenia skojarzonego. Leczenie chirurgiczne osiągnęło chyba kres możliwości technicznych.
Doświadczenia wskazują, że dzięki wprowadzeniu np. radioterapii przedoperacyjnej uzyskuje się nie tylko zmniejszenie liczby nawrotów choroby nowotworowej, ale także, co udowodniono w badaniach randomizowanych, radioterapia wyraźnie poprawia odległe wyniki leczenia. Ponieważ zapadalność na nowotwory jest u nas duża, należy ten fakt uznać za bardzo istotny dla chirurgii nowotworów.

Istnieje program leczenia chorych, pierwotnie nieoperacyjnych, z nowotworem odbytnicy. Już dzisiaj jesteśmy w stanie udowodnić, że 50 proc. chorych z miejscowym zaawansowaniem choroby osiągnie duże korzyści z zastosowania chemio- i radioterapii, przed kolejną interwencją chirurgiczną. Można też udowodnić, że około 10 proc. spośród tych chorych nie ma ani jednej żywej komórki nowotworowej w guzie, który był nieresekcyjny. To właśnie są praktyczne korzyści płynące z rozwoju skojarzonych metod leczenia.

Praktycznym wymiarem postępu w leczeniu chorób nowotworowych jest to, że pacjenci żyją dłużej i mniej cierpią. Podobne sukcesy terapeutyczne można odnotować w leczeniu mięsaków tkanek miękkich, zwłaszcza u pacjentów młodocianych, u których osiągnięto znaczny przyrost liczby całkowitych wyleczeń oraz zmniejszono procent kalectwa. To samo dotyczy nowotworów głowy i szyi oraz jajnika, jądra i czerniaka skóry.

Diabetologia

Cukrzyca jest chorobą cywilizacyjną, a ze względu na masowość występowania – społeczną. W 1922 r., kiedy wprowadzono do lecznictwa insulinę, znikła groza cukrzycy jako choroby powodującej szybką śmierć. Ludzie chorzy na cukrzycę żyją teraz dłużej. Zmiana ta spowodowała stałe zwiększanie się puli allelów cukrzycowych we współczesnych społeczeństwach oraz rozpowszechnienie przewlekłych powikłań cukrzycy.

Skojarzone działanie czynników populacyjno-genetycznych, demograficznych i cywilizacyjnych wywołuje epidemię cukrzycy. Ten charakter choroby będzie widoczny i w dalszej perspektywie, aż do momentu uzyskania pełnej wiedzy o pierwotnych przyczynach powstawania cukrzycy, która będzie przydatna do celów pierwotnej prewencji. Obecnie powinien być upowszechniany model prozdrowotnego stylu życia, trzeba też prowadzić akcje wczesnego rozpoznawania predyspozycji do cukrzycy i cukrzycy utajonej.

W ostatnich latach szczególnie widoczny jest rozwój nowych technologii; należy tu wymienić:

• nowe metody oceny obecności i nasilenia autoimmunologicznego procesu destrukcji komórek beta
• szersze zastosowanie NMP i pozytronowej tomografii emisyjnej do badań metabolizmu u ludzi in vivo,
• wytworzenie sensora glukozy, zdolnego do automatycznego kierowania infuzją insuliny we wszczepialnych, zminiaturyzowanych pompach insulinowych – konieczne są dalsze prace kliniczne,
• szersze badania biochemii metabolizmu naczyń, serca, mózgu i nerwów in vivo w celu prewencji uszkodzeń narządowych,
• rozwój technik badania struktury i funkcji genów,
• rozwój telemedyczny w opiece diabetologicznej; tu np. możność przekazywania fotografii siatkówki i danych o chorych na cukrzycę do ośrodków specjalistycznych do oceny i zwrotnego opiniowania i konsultacji,
• szerokie wprowadzenie metod informatycznych do badań cukrzycy, do opieki diabetologicznej, do systemu oceny jakości uzyskiwanych wyników,
• nieantygenowe, homologiczne preparaty insuliny, intensyfikacja insulinoterapii,
• sucha chemia w monitorowaniu glikemii, glikozurii i ketonurii w domu,
• dalszy rozwój inżynierii komórkowej, mającej na celu wytworzenie populacji nowych komórek wytwarzających insulinę, metod immunoprelekcji przeszczepianych komórek tego rodzaju, terapii genowej.

Nastąpiło też upowszechnienie profesjonalnej edukacji terapeutycznej:

• Edukacja chorych to rutynowa metoda leczenia, stosowane jest rozpoznanie edukacyjne, ocena psychoemocjonalna, społeczna i odpowiednia kompensacja.
• Opracowano, udostępnia się i upowszechnia ujmowane w pogłębiony sposób programy i metody strukturalnej edukacji chorych na cukrzycę do celów samokontroli i samoopieki.
• Uznano pacjenta z cukrzycą i osoby pośrednio nią dotknięte (rodziny) za partnerów w zespole leczącym cukrzycę i w upowszechnionym modelu zespołowej opieki diabetologicznej.
• Edukację terapeutyczną traktuje się jako proces wzbogacania osobowości pacjenta, zwiększania jego odporności na stresy; dąży się do uzyskiwania najlepszej jakości życia.

Jesteś tu: Biotechnologia

Strony: 1 2 3 4 5 6 7