Wykorzystanie współczesnych nauk biologicznych
Anestezjologia i intensywna terapia
Za osiągnięcie, które stało się przełomem w rozwoju anestezjologii i intensywnej terapii w wieku XX, uznaję zastosowanie kurary podczas znieczulenia ogólnego. 23 stycznia 1942 r. szef anestezjologii jednego ze szpitali w Montrealu Harold Griffith razem ze swym asystentem dr. Enidem Johnsonem podali kurarę młodemu człowiekowi znieczulonemu cyklopropanem do operacji wyrostka robaczkowego, uzyskując zwiotczenie mięśni brzucha i nie obserwując powikłań. W tym samym roku opublikowali oni w czasopiśmie “Anesthesiology” opis korzystnego zastosowania kurary u 25 pacjentów. Publikacja ta zwiastowała rewolucję w technice znieczulenia ogólnego. Powszechne stało się zastosowanie intubacji dotchawiczej, a także ręcznej i następnie maszynowej kontroli wentylacji płuc podczas znieczulenia. W Polsce pierwszy raz kurarę zastosował dr Stanisław Pokrzywicki w Kutnie, w 1947 roku. W ten sposób era nowoczesnej anestezjologii rozpoczęła się też w naszym kraju.
Ogromną korzyścią praktyczną, która wynikła z zastosowania środka zwiotczającego mięśnie podczas znieczulenia, był gwałtowny rozwój nowych metod operacyjnych. Anestezjolog zapewniał, u uśpionego pacjenta, drożność dróg oddechowych poprzez intubację tchawicy i regulował odpowiednio wentylację płuc, co gwarantowało bezpieczeństwo choremu, mimo całkowitego zwiotczenia mięśni. W takich warunkach chirurg mógł wykonywać złożone zabiegi w obrębie narządów klatki piersiowej oraz jamy brzusznej. Wkrótce też zastosowanie leków zwiotczających mięśnie stało się standardem w ogromnej większości znieczuleń do zabiegów chirurgicznych, będąc elementem tzw. znieczulenia złożonego, łączącego trzy podstawowe składniki: uśpienie, działanie przeciwbólowe i właśnie zwiotczenie mięśni.
Opanowanie przez anestezjologów technik zapewniających bezpieczeństwo choremu ze zwiotczonymi mięśniami przyczyniło się w głównej mierze do powstania nowej dziedziny medycyny – intensywnej terapii. Zastosowanie techniki anestezjologicznej – intubacji i sztucznej wentylacji – pozwoliło na uratowanie życia chorym z zaburzeniami oddychania podczas epidemii polio na przełomie lat 50. i 60. naszego stulecia. Pośrednio, więc, konsekwencją wprowadzenia kurary do znieczulenia było wprowadzenie do lecznictwa wentylacji mechanicznej, która stanowi podstawową metodę intensywnej terapii ciężko chorych.
Choroby zakaźne
Największym, przełomowym osiągnięciem jest rozwój wakcynologii – nauki o szczepieniach. Umożliwił on wprowadzenie szczepień na skalę masową, dzięki opracowywaniu coraz bardziej bezpiecznych, skutecznych i tańszych preparatów. W makroskali epidemiologicznej spektakularnie obniżyła się liczba zachorowań i zgonów. W perspektywie stwarza to szanse opanowania zakażeń wirusami hepatotropowymi i HIV.
Poza rozwojem wakcynologii szczególnie ważny był rozwój antybiotykoterapii, a także rozwój chemioterapii i chemioprofilaktyki malarii. Bardzo istotne jest również wprowadzenie terapii ograniczającej ryzyko zakażeń wertykalnych HIV, ważne zwłaszcza w Afryce.
Dermatologia i wenerologia
Na rozwój dermatologii największy wpływ miała chyba biologia molekularna. Dzięki niej, zwłaszcza w ostatnich latach, można było poznać budowę wielu białek w naskórku i skórze właściwej i udokumentować genetyczne podłoże chorób, których etiologia nie była wcześniej znana.
W ciągu ostatnich 10-15 lat wprowadzono do dermatologii wiele nowych leków. Dzięki nim odnotowaliśmy ogromny postęp w leczeniu np. grzybic. Zamiast stosować uciążliwe dla chorego maści czy płyny, podaje się dziś tabletki, które są skuteczniejsze i wygodniejsze w użyciu.
Przełomem w dermatologii było wprowadzenie retinoidów, czyli pochodnych kwasu witaminy A, z powodzeniem stosowanych w leczeniu łuszczycy, trądziku i zaburzeń rogowacenia skóry. Te same preparaty, chociaż w innej postaci, można stosować zewnętrznie do usuwania posłonecznego uszkodzenia skóry i niwelowania naturalnych procesów starzenia się skóry.
Jesteś tu: Biotechnologia
Dodaj komentarz