Ptaki występujące w Polsce

MYSZOŁÓW WŁOCHATY — BUTEO LAGOPUS (BRtNN.)

Cechy rozpoznawcze: wielkości myszołowa zwyczajnego, skrzydła nieco dłuższe, sute upierzenie. Skok pokryty piórami aż do nasady palców, podobnie jak u orłów. Ciemna plama na jasnym spodzie skrzydeł dobrze widoczna u ptaka lecącego.

Gnieździ się na obszarach tundry w północnej Europie, a do Polski zalatuje licznie jedynie na przezimowanie. Głosy: bardzo podobne do głosów myszołowa zwyczajnego. Pożywienie: na północy przeważnie lemingi, na naszym terenie takie samo jak myszołowa zwyczajnego. Gniazdo: na ziemi lub na skale, rzadziej na niskim drzewie. Jaja: 4 — 5, o barwie jak jaja myszołowa zwyczajnego. Przylot z północy do Polski w październiku, odlot na północ w kwiet¬niu. Wymiary: długość całego ciała 55—60 cm, rozpiętość skrzydeł 140 — 150 cm, skrzydło złożone 42—46 cm, ogon 21 — 25 cm, waga 730 — 1100 g.

MYSZOŁÓW ZWYCZAJNY — BUTEO BUTEO (L.)

Cechy rozpoznawcze: ogon niezbyt długi i zaokrąglony, znaczony podobnie jak spodnia strona skrzydeł w drobniejsze, poprzeczne prążki. Ubarwienie zmienne: brązowe, szarobrązowe lub rdzawe, ciemne albo mniej lub więcej białe. Ciemna plama pod skrzydłami nie zaznacza się tak wyraźnie jak u mysaołowa włochatego. Skok nieopierzony. Oko nigdy nie jest ognisto-żółte. Lot dość powolny i ociężały. Głos: przeciągłe pogwizdy.

Na terenie całej Polski wszędzie pospolity w lasach poprzerywanych polami i łąkami. Głosy: płaczliwe, gwiżdżące hije. Pożywienie: przede wszystkim myszy i norniki, rzadziej szczury, chomiki, krety, żaby, węże, padalce i owady, poza tym chore lub osłabione ptaki ssaki do wielkości bażanta i królika. Gniazdo: od spodu uwite z gałęzi, wewnątrz wysłane wrzosem, trawą lub sierścią zwierząt, umieszczone wysoko w koronie drzew leśnych. Jaja:— 4, białe mniej lub więcej upstrzone szarofioletowymi, żółtawymi, rdzawymi i ciemnobrązowymi plamami. Przylot w końcu lutego lub w marcu, odlot w końcu września lub w październiku. Dość często zimuje w kraju. Wymiary: długość całego ciała 51 — 55 cm, rozpiętość skrzydeł 117 — 137 cm, skrzydło złożone 37—43 cm, ogon 21 — 24 cm, waga około 1000 g.

KANIA RUDA — MIŁYUS MILWS (L.)

Cechy rozpoznawcze: duży ptak drapieżny, szczególnie okazały w locie. Upierzenie prze¬ważnie rudobrązowe. Kontrastowy, biało-czarny deseń na spodniej stronie skrzydeł. Ogon długi, głęboko rozwidlony. W locie skrzydła wygięte pod kątem. Lot majestatyczny, szybujący.

W większych lasach na terenie całej Polski rozpowszechniona, lecz w wielu okolicach rzadka. Głosy: żałosne hije, które w locie tokowym układa się w wibrujący szereg hije hihihihi hije. Głos na ogół wyższy w tonie niż kani czarnej. Pożywienie: myszy, norniki, chomiki, krety, jaszczurki, żaby, owady, martwe ryby, rzadziej pisklęta. Gniazdo: wysoko w koronie drzewa usłane z gałęzi-, a wewnątrz wyłożone mchem i różnymi odpadkami. Jaja: 2 — 3, po¬dobne do jaj myszołowa. Przylot w marcu lub w kwietniu, odlot od sierpnia do października. Wymiary: długość całego ciała 65 — 72 cm, rozpiętość skrzydeł 145 —155 cm, skrzydło zło¬żone 47 — 54 cm, ogon 36 — 40 cm, waga około 1000 g.

KANIA CZARNA — MILWS MIGRANS (BODD.)

Cechy rozpoznawcze: podobna do poprzedniej, ale upierzenie znacznie ciemniejsze, czarno-brązowe, z większej odległości wydaje się czarne. Brak białej plamy pod skrzydłami. Ogon mniej rozwidlony.

W lasach poprzecinanych rzekami i jeziorami lub stawami rybnymi, wszędzie na niżu Polski pospolita. Głosy: śmiejące i trelujące hije hijijijiji. Pożywienie: przeważnie martwe lub chore ryby, płazy, gady i drobne ssaki dryfujące na powierzchni wód lub wyrzucone przez fale na brzeg. Gniazdo: podobne do gniazda kani rudej, często wśród kolonii czapli i kormoranów, a prawie zawsze w pobliżu wody. Jaja: 2 — 3, białe, znaczone w brązowe plamki i robakowate linie. Przylot w marcu lub kwietniu, odlot od sierpnia do września. Wymiary: długość całego ciała 55 — 58 cm, rozpiętość skrzydeł 136 — 145 cm, skrzydło złożone 44—48cm, ogon 25 — 29 cm, waga niespełna 1000 g.

SOKÓŁ WĘDROWNY — FALCO PEREGRINUS TUNST.

Cechy rozpoznawcze: typowa postać sokoła. Mniejszy od raroga, ale znacznie większy od kobuza; samica jest większa od samca. Krótka szyja i krótki ogon, skrzydła długie i ostro zakończone. Duży czarny „wąs” schodzi na biały policzek. Plamy na brzuchu i „nogawicach” u młodego ptaka podłużne, u starego poprzeczne. Ochrypłe, głośne okrzyki w zaniepokojeniu, zwłaszcza przy gnieździe. Lot szybki, nadzwyczaj sprężysty.

Gnieździ się w lasach i wśród skał na terenie całej Polski, lecz jest wszędzie rzadki, a w wielu okolicach został doszczętnie wytępiony. Natomiast ptaki przelotne pojawiają się częściej. Głosy: w zaniepokojeniu ochrypłe, przeraźliwe okrzyki krekrekre, poza tym weselsze gigigi albo kija kija kija. Pożywienie: ptaki do wielkości kaczki schwytane w locie na dużej, otwartej przestrzeni. Gniazdo: na wysokim drzewie lub skale, sam materiału nie znosi, lecz zajmuje stare gniazdo pozostałe po innych ptakach lub odbija je gawronom i czaplom. Jaja: 3—4, rzadziej do 6, na kremowobiałym tle bardzo gęsto nakrapiane czerwonobrązowymi plamami. Stare ptaki zimują w kraju i zatrzymują się niekiedy na wysokich wieżach pośrodku miast, młode odlatują we wrześniu i październiku, a wracają w marcu i kwietniu. Wymiary: długość całego ciała 40 — 43 cm, rozpiętość skrzydeł 85 —106 cm, skrzydło złożone 29,3 — 31,5 cm, ogon 14 —16 cm, waga około 550 g.

Jesteś tu: Zoologia

Strony: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22