Ptaki występujące w Polsce

SOWA BIAŁA — NYCTEA SCANDIACA (L.)

Cechy rozpoznawcze: tak duża jak puchacz. Upierzenie bardzo sute, zupełnie białe lub skąpo nakrapiane. Ruchliwa za dnia; w locie wydaje skrzydłami szelest.

Gnieździ się na mszarach i bagnach położonych dokoła bieguna północnego, a do Polski zalatuje rzadko w ostrzejsze zimy. Po¬żywienie: drobne ssaki i ptaki, na północy głównie lemingi i parc’.wy. Gniazdo: jaja składa bezpośrednio na ziemię, na mech lub zdeptany wrzos. Jaja: 4 — 6, w lata obfitujące w lemingi do 10, białe, okrągławe. Zimę spędza przeważnie na północy i tylko niektóre osobniki zala¬tują do Europy środkowej. Wymiary: długość całego ciała 63 — 67 cm, rozpiętość skrzydeł 141 — 148 cm, skrzydło złożone 39—42 cm, ogon 22 — 25 cm, waga blisko 2000 g.

ORZEŁ PRZEDNI — AQUILA CHRYSAtiTOS (L.)

Cechy rozpoznawcze: nogi pokryte pierzem aż do nasady palców. Ogon tylko przy nasadzie jaśniejszy, u młodych u nasady biały, zakończony szeroką, czarną pręgą, szczególnie dobrze widoczną w locie. Pod spodem rozpiętego skrzydła duża jasna plama.

Niegdyś był rozpowszechniony na niżu całej Polski, obecnie pojawiają się pojedyncze sztuki jedynie na przelotach. Kilka gniazd zachowało się jeszcze w lasach woj. rzeszowskiego i na Mazurach. Na terenie polskich Tatr prawdopodobnie już się nie gnieździ, a dość często obserwowane tutaj orły są ptakami zalatującymi ze Słowacji. Głosy: donośne okrzyki klija klija, hija brzmiące z daleka jak melodyjne dzwonienie. Pożywienie: średniej wielkości ssaki i większe ptaki, nie odznaczające się szybkim lotem; w zimie je chętnie padlinę. Gniazdo: obszerne posłanie z chrustu, umieszczone wysoko w koronie drzewa lub na niedostępnej skale. Jaja: 2, rzadziej 3, brudnobiałe, mniej lub więcej upstrzone fioletowoszarymi i brązo¬wymi plamkami. Stare orły pozostają przez cały rok w tej samej okolicy, w której punktem centralnym jest gniazdo; młode do piątego roku życia nie gnieżdżą się i bezplanowo wędrują niemal po całym świecie. Wymiary: długość całego ciała 80 — 86 cm, rozpiętość skrzydeł 195—220 cm, skrzydło złożone 60 — 70 cm, ogon 33 — 36 cm, waga samca około 3500 g, samicy około 4500 g; samica jest nieco większa od samca.

ORLIK — AQVILA POMARINA BR.

Cechy rozpoznawcze: bardzo podobny do poprzedniego, nieco mniejszy. Dziób słabszy, upierzenie nie tak ciemne. U nasady ogona bez jaśniejszych plam. Jedynie osobniki młode mają na skrzydłach rządki jaśniejszych plamek, a na karku plamę rdzawą.

Do niedawna rozpowszechniony i dość częsty wśród lasów i łąk na niżu całej Polski, obecnie coraz rzadszy; gnieździ się na Mazurach, w Białowieży i w Zamojszczyźnie. Głosy: nieco wyższe w tonie od głosu orlika grubodziobego, gef gef Mi kli, wiii. Pożywienie: prze¬ważnie żaby, jaszczurki, padalce, węże, poza tym owady, myszy, krety i małe ptaki. Gniazdo: takie samo, jak orlika grubodziobego. Jaja: 1 — 2, na brudnobiałym tle obficie nakrapiane fioletowymi, gliniastożółtymi i ciemnobrązowymi plamami. Przylot w kwietniu, odlot w końcu września. Wymiary: długość całego ciała 65 — 70 cm, rozpiętość skrzydeł 170 —185 cm, skrzydło złożone 46 — 52 cm, ogon 23 — 26 cm, waga około 1500 g.

RYBOŁÓW — PANDION HALUETUS (L.)

Cechy rozpoznawcze: większy od myszołowa. Spód ciała biały, wierzch — z wyjątkiem głowy — ciemny. Woskówka na dziobie i nogi niebieskie. W locie z większej odległości przypomina dużą mewę. Często, trzepocąc skrzydłami zatrzymuje się w jednym miejscu i wypatruje zdobyczy.

W lasach nad jeziorami i większymi rzekami można go spotkać, zwłaszcza w okresie jesiennych wędrówek, na terenie całej Polski. W wielu okolicach jednakże doszczętnie wytępiony; gnieździ się jeszcze na Pomorzu i na Mazurach. Pożywienie: wyłącznie większe ryby, na które rzuca się z powietrza, przy czym cały zanurza się pod powierzchnią wody. Gniazdo: w Polsce zawsze na wysokim drzewie, w odludnych krajach północy często na ziemi. Obszerne posłanie z gałęzi. Jaja: 2—4, na białym lub kre¬mowym tle pięknie znaczone wyraźnymi fioletowymi, rdzawymi i ciemnobrązowymi plamami. Przylot w końcu kwietnia lub z początkiem maja, odlot od sierpnia do listopada. Wymiary: długość całego ciała 65 — 70 cm, rozpiętość skrzydeł 155 — 165 cm, skrzydło złożone 48 — 54 cm, ogon 22 — 25 cm, waga około 1500 g.

BIELIK — HALIAEETUS ALBICILLA (L.)

Cechy rozpoznawcze: nasz największy ptak drapieżny. Skok w dolnej części nieopierzony. Ogon cały biały (ptaki stare) lub biały tylko po brzegach (ptaki młode). W przeciwieństwie do orła przedniego brak szerokiej, ciemnej pręgi na końcu ogona oraz jaśniejszej plamy na spodniej stronie skrzydła.

Zachował się jeszcze, choć bardzo nielicznie w lasach położonych nad wybrzeżem morskim, wśród rozległych jezior lub nad rzekami, w okolicach Szczecina, na Pomorzu i na Mazurach. Głosy: przeciągłe okrzyki podobne do głosu mewy srebrzystej klijkliklijekjekljau, poza tym krakanie kra krau. Pożywienie: duże ryby, drobne ssaki i ptaki wodne, zwłaszcza łyski, perkozy, kaczki itp. Gniazdo: posłanie z gałęzi o rozmiarach mniej więcej gniazda bocianiego, wysoko na starych drzewach. Jaja: 2 — 3, białe bez plam, wyjątkowo skąpo nakrapiane gliniastożółtą barwą. Stare bieliki zimują w pobliżu rewiru lęgowego, młode podejmują w je¬sieni i zimie mniejsze lub większe wędrówki. Wymiary: długość całego ciała 85 — 95 cm, rozpiętość skrzydeł 220 — 250 cm, skrzydło złożone 60 — 70 cm, ogon 30 — 33 cm, waga samca około 4000 g, samicy około 5000 g.

Jesteś tu: Zoologia

Strony: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22