Ptaki występujące w Polsce

DZIĘCIOŁ DUŻY — DRYOBATES MAJOR (L.)

Cechy rozpoznawcze: wierzch głowy, grzbiet i kuper czarne. Intensywnie czerwona plama w dolnej partii brzucha ostro odgraniczona od górnej części białej. Czerwona plama na głowie jest u młodych bardzo duża, u samca mała i jedynie w tyle głowy, natomiast samica nie ma jej zupełnie.

W lasach każdego typu, a szczególnie w sosnowych borach, na terenie całej Polski naj¬pospolitszy gatunek dzięcioła. Głosy: krótkie kiks, czasami kikiki, w gniewie skrzekliwe gregregre; pisklęta siedząc w dziupli odzywają się bez przerwy ciii cjur cyli cjur. W miesią¬cach wiosennych bębni bardzo pilnie. Pożywienie: owady wykute spod kory lub z głębi drew¬na, zwłaszcza korniki i kózki. W okresie silniejszych mrozów wydziobuje nasiona z sosno¬wych lub świerkowych szyszek, które poprzednio wkleszcza w specjalnie przygotowaną szcze¬linę na pniu lub gałęzi, tak zwaną kuźnię. Gniazdo: dziupla wykuta w pniu drzewa na wysokości kilku m, niekiedy jednak zaledwie 1 m ponad ziemią. Jaja: 4 — 8, białe z połyskiem. Na zimę pozostaje lub też podejmuje niewielkie wędrówki. Wymiary: długość całego ciała 22,5 cm, rozpiętość skrzydeł 44 cm, skrzydło złożone 13,6 —14,6 cm, ogon 9 cm, waga 75— -91 g.

DZIĘCIOŁ ŚREDNI — DRYOBATES MEDIUS (L).

Cechy rozpoznawcze: nieco mniejszy od poprzedniego. Duża czerwona plama na głowie plama pod ogonem bledsza i łagodnie rozlana. Czarne linie, tworzące po bokach szyi układ mniej więcej w kształcie litery X, nie dosięgają nasady dzioba.

Żyje na niżu Polski w lasach liściastych, zwłaszcza dębowych i mieszanych, unika czy¬stych drzewostanów iglastych, występuje w rozproszeniu; na ogół jest rzadki, jedynie w nie¬których okolicach spotyka się go częściej. Głosy: gig, gigigig. W miesiącach wiosennych skrzekliwe, przeciągłe eeeg. Pożywienie: owady, w zimie również nasiona. Gniazdo: dziupla wykuta w spróchniałym pniu drzewa liściastego, zwłaszcza w dębie. Jaja: 5 — 7, białe z po¬łyskiem. Na zimę nie odlatuje. Wymiary: długość całego ciała 19,5 cm, rozpiętość skrzydeł 37,5 cm, skrzydło złożone 12,2 — 12,9 cm, ogon 8,3 cm, waga 54 — 65 g.

DZIĘCIOŁ MAŁY — DRYOBATES MINOR (L.)

Cechy rozpoznawcze: najmniejszy z dzięciołów o pstrym ubarwieniu, wielkości wróbla. Porównaj wymiary!

Rozpowszechniony na niżu Polski w prześwietlonych lasach liściastych i mieszanych, szczególnie na ich skrajach, ponadto w parkach, sadach i alejach. Unika drzew iglastych. Głosy: gikgikgik. Bębni często, lecz niegłośno. Pożywienie: owady, zwłaszcza chrząszcze, w zimie również nasiona. Gniazdo: dziupla wykuta w miękkim drewnie drzewa liściastego. Jaja: 5 — 6, białe, nieco mniejsze od jaj krętogłowa. Na zimę nie odlatuje, a najwyżej odwie¬dza przelotnie tereny sąsiednie. Wymiary: długość całego ciała 14 cm, rozpiętość skrzydeł 27,5 cm, skrzydło złożone 8,6 — 9,2 cm, ogon 6 cm, waga 17 — 25 g.

DZIĘCIOŁ CZARNY — DRYOCOPUS MARTIUS (L.)

Cechy rozpoznawcze: nasz największy dzięcioł. Cały czarny z czerwoną plamą na głowie. W locie barwą i wymiarami podobny do gawrona. Odzywa się często melodyjnym głosem nawet w jesieni i zimie. Obecność jego łatwo zauważyć.

W rozległych lasach, zwłaszcza sosnowych i świerkowych, na terenie całej Polski roz¬powszechniony, lecz nieliczny. Na niżu chętnie występuje w starych drzewostanach grani¬czących z porębą lub wypaleniskiem. Głosy: w locie melodyjne rjurjurjurju lub kljuk kljuk kljuk, w pozycji siedzącej skrzekliwe klijee. Bębni pilnie i głośno. Pożywienie: owady, zwłasz¬cza chrząszcze i mrówki, wykuwane najchętniej z głębi próchniejących, przyziemnych części pnia. Gniazdo: obszerna dziupla wykuta w grubym drzewie, najczęściej sośnie, na wysokości kilkunastu m. Jaja: 3 — 5, białe z połyskiem. Jak u wszystkich dzięciołów czas wysiadywania jaj jest niezwykle krótki i pisklęta lęgną się już po 12 dniach. Stare ptaki na zimę nie odlatują, młode podejmują niewielkie wędrówki. Wymiary: długość całego ciała 40,5 cm, rozpiętość skrzydeł 74 cm, skrzydło złożone 23 — 24 cm, ogon 17 cm, waga 300 — 320 g.

PUCHACZ — BVBO BUBO (L.)

Cechy rozpoznawcze: olbrzymia sowa z pęczkami piór — tzw. „uszami” — na głowie. Oczy ognistopomarańczowe.

Dzisiaj już bardzo rzadki i ginący gatunek. Zachował się w rozległych i pierwotnych lasach zaledwie w kilku okolicach Polski, np. w wysokich górach, poza tym w Białowieży, na Mazu¬rach i Pomorzu. Poży¬wienie: małe lub średniej wielkości ptaki i ssaki, jak myszy, szczury, krety, króliki, zające, wrony, gołębie, cietrzewie itd. Gniazdo: jaja składa w opuszczone gniazda ptaków drapież¬nych, czapli lub bociana czarnego albo też bez posłania wprost na ziemię w miejscach za¬cisznych i we wnękach skalnych. Jaja: 2 — 4, białe o okrągłym kształcie. Na zimę nie odlatuje. Wymiary: długość całego ciała 60 — 70 cm, rozpiętość skrzydeł 160 — 166 cm, skrzydło zło¬żone 43—49 cm, ogon 24 — 29 cm, waga około 2500 g.

Jesteś tu: Zoologia

Strony: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22