Dowody potwierdzające ewolucję
Najczęściej zachowują się w pokładach geologicznych jedynie twarde szczątki organizmów, tj. drewno roślin czy elementy szkieletu zwierząt, wtórnie wypełnione różnymi minerałami (najczęściej krzemionką lub węglanem wapnia). Długotrwały proces zastępowania w nich pierwotnych składników organicznych składnikami nieorganicznymi to FOSYLIZACJA. Poza kopalnymi szczątkami w skałach są odnajdywane dość często odciski organizmów lub ich części oraz ślady ich aktywności życiowej. Szczególna wartość mają takie znaleziska, które zawierają także dobrze zachowane części miękkie. Jest to możliwe tylko w wyjątkowych przypadkach, np. gdy szczątki zachowują się w formie, tzw. inkluzji, czyli wtrętów w materiale, w którym rozkład ciała jest niemożliwy lub bardzo ograniczony: w lodzie (np. obraz mamuta zachowany w wiecznej zmarzlinie na Syberii), w glebie przesyconej ropą naftową czy w bursztynie.
Podstawową cechą znalezisk kopalnych jest ich fragmentaryczność. Niekompletnością charakteryzuje się też całość zapisu kopalnego.
Dowody pośrednie ewolucji z zakresu anatomii, embriologii i innych dziedzin
Ważną rolę w anatomii porównawczej pełnią szczegółowe badania planu budowy określonych narządów (np. kończyn czy oczu). Narządy mające podobny plan budowy i powstające na podobnej drodze podczas rozwoju zarodkowego są nazywane narządami homologicznymi. Są nimi np. kończyny wszystkich kręgowców (płazów, gadów, ptaków i ssaków). Sugeruje to, że organizmy te pochodzą od wspólnego przodka, po którym odziedziczyły taki plan budowy kończyn, ale w trakcie ewolucji uległy modyfikacjom.
W trakcie ewolucji może dochodzić nie tylko do różnych modyfikacji narządów, ale i do całkowitej redukcji niektórych struktur. Nastąpiło to stopniowo, a świadczy o tym występowanie u niektórych organizmów tzw. narządów szczątkowych, będących niefunkcjonalnymi i silnie zredukowanymi pozostałościami organów obecnych u ich przodków. Obserwowana redukcja ma charakter przystosowawczy – w związku ze zmianą środowiska lub trybu życia w przeszłości dany organ stawał się zbędny i ulegał redukcji. Do organów szczątkowych można zaliczyć m.in. szczątkowe skrzydła u niektórych ptaków nielotnych czy też wyrostek robaczkowy i kość organowa u człowieka.
Różne grupy organizmów żyjących w zbliżonych warunkach wykształcają organy o podobnej funkcji, a nawet wyglądzie, których rozwój w zarodku i budowa anatomiczna są jednak odmienne. Takie narządy noszą nazwę narządów analogicznych. Np. oczy głowonogów i kręgowców czy skrzydła owadów i ptaków. Wszystkie te struktury pełnią tę samą funkcję, ale różnią się budową. Wykształciły się one zupełnie niezależnie w różnych, niespokrewnionych blisko ze sobą liniach rozwojowych, ale procesy prowadzące do ich powstawania dały zbliżony efekt końcowy. Podobieństwo tego rodzaju to konweregencja, spotykana często u organizmów podlegających podobnym naciskom selekcyjnym.
Ważnych dowodów potwierdzających ewolucje dostarczają badania embriologiczne, a więc badania nad rozwojem zarodkowym organizmów. Wykazują one, że im bliżej są spokrewnione ze sobą ewolucyjne organizmy, tym bardziej są spokrewnione ze sobą ewolucyjne organizmy, tym bardziej podobny jest ich rozwój zarodkowy.
Badania embriologiczne wynoszą także wiele informacji na temat ewolucji świata roślin:
1.Wykazują, że spokrewnione ze sobą grupy roślin mają podobny przebieg przemiany pokoleń i rozwój ontogenetyczny.
2.Wykazują na istnienie odrębnych linii rozwojowych, różniących się między innymi szczegółami rozwoju zarodkowego.
Strony: 1 2
Dodaj komentarz