Choroby układy krążenia

11. ZAPALENIE OSIERDZIA- choroba polegająca na stanie zapalnym worka osierdziowego otaczającego serce (zewnętrznej warstwy serca). Najczęściej przyjmuje postać ostrego zapalenia osierdzia i jest połączone ze stanem zapalnym innych warstw serca oraz innych organów.
Szczególnym jego rodzajem jest zapalenie wysiękowe połączone z gromadzeniem się płynu wysiękowego.
Przyczyny: Choroba ma najczęściej podłoże bakteryjne lub wirusowe.
Objawy: Ból w okolicy serca o różnym nasileniu i zmiennym charakterze (głównie w okolicy podsercowej lub za mostkiem), nie przemieszczający się, promieniujący w stronę pleców. Nasilający się przy kaszlu, połykaniu lub poruszaniu. Po dłuższym okresie może pojawić się niewydolność krążenia. Oprócz tego może występować stan podgorączkowy, łatwe męczenie się itp. Przy czym dokładne potwierdzenie zapalenia osierdzia jest możliwe dopiero po przeprowadzeniu badań elektrokardiograficznych i radiologicznych.
Leczenie: W początkowym przebiegu choroby prowadzi się leczenie szpitalne (kuracja anytbiotykowa, leki przeciwgrzybiczne, steroidy), czasami konieczne jest nakłucie worka osierdziowego w celu usunięcia nadmiaru gromadzącego się tam płynu. W warunkach domowych stosuje się leczenie objawowe – głównie leki przeciwgorączkowe i przeciwbólowe.

12. WADY SERCA, istnienie dodatkowych połączeń między jamami serca (np. otwór międzyprzedsionkowy, międzykomorowy) lub wad zastawek serca prowadzących do ich zwężenia czy niedomykalności; rozróżnia się wady serca wrodzone (gł. zaburzenia rozwojowe) i nabyte, spowodowane uszkodzeniami przez choroby (gł. ostra choroba reumatyczna), dotyczącymi gł. aparatu zastawkowego między lewym przedsionkiem a lewą komorą, co prowadzi do bliznowatego zniekształcenia; do wrodzonych wad serca należy np. tzw. tetralogia Fallota (zwężenie tętnicy płucnej, przerost komory prawej, istnienie otworu w przegrodzie międzykomorowej i przemieszczenie aorty); do wad serca zalicza się też przetrwanie embrionalnego przewodu tętniczego (Botalla) między aortą a tętnicą płucną. Leczenie farmakologiczne, często operacyjne (kardiochirurgia).

13. OBRZĘK PŁUC to stan chorobowy, w trakcie którego w pęcherzykach płucnych zamiast powietrza zaczyna gromadzić się płyn przesiękowy, który utrudnia wymianę gazową w płucach.
Do takiej sytuacji dochodzi najczęściej w przebiegu niewydolności krążenia (tak zwanej lewokomorowej niewydolności serca) ale także w przypadku utrudnienia odpływu krwi z płuc (w przypadku wad serca), jak również w przypadku zaburzeń toksycznych lub przemiany materii w trakcie których dochodzi do uszkodzenia pęcherzyków płucnych (mocznica, zespół nerczycowy).
Najczęstszą jego przyczyną jest skrajnie ciężka zastoinowa niewydolność krążenia, w trakcie której, zgodnie z gradientem ciśnienia, dochodzi do przesiękania płynów z naczyń krwionośnych do światła pęcherzyków płucnych.
W leczeniu stosuje się:
-tlenoterapię
l-eki moczopędne
-ułożeniowe sposoby zmniejszenia zastoju krwi w płucach (pozycja siedząca, opaski uciskowe, w dawnych czasach upust krwi)
-morfinę
-leki rozszerzające naczynia krwionośne (pozorne zmniejszenie ilości krwi krążącej, wskutek przemieszczenia jej do łożyska naczyniowego obwodowego)
-glikozydy naparstnicy (wzmacniają siłę skurczu serca)
-intubacja z sztuczną wentylacją z użyciem dodatniego ciśnienia wdechowego.

Jesteś tu: Choroby

Strony: 1 2 3 4