Autotrofizm
Fotosynteza zachodzi zarówno przy oświetleniu słonecznym, jak i elektrycznym. Szybkość fotosyntezy zależy od intensywności światła oraz od jego barwy. Zwiększanie intensywności światła powoduje przyspieszenie fotosyntezy. Reakcja roślin na zmiany natężenia światła jest uzależniona jeszcze od innych czynników. Rośliny cieniolubne, np. runa leśnego, osiągają największą wydajność fotosyntezy już przy — intensywności pełnego światła słonecznego. Rośliny światłolubne, np. zboża, w warunkach ocienienia rosną wolno, a największą wydajność fotosyntezy osiągają przy świetle silnym, bliskim intensywności pełnego światła słonecznego. Zbyt silne światło hamuje fotosyntezę, ponieważ cząsteczki chlorofilu utleniając się ulegają inaktywacji. Przy zbyt silnym świetle wzrasta też nadmiernie transpiracja, komórki tracą turgor i szparki zamykają się, co hamuje dopływ CO2. Światło jest głównym czynnikiem powodującym rozwój miękiszu zieleniowego liści i tworzenie się chloroplastów i chlorofilu. Chloroplasty tworzą się wtedy z podwójnie obłonionych pęcherzyków wielkości l ųm (proplastydy). U roślin w ciemności lub w warunkach niedostatecznego oświetlenia z proplastydów rozwijają się tzw. etioplasty. W zależności od naświetlenia następuje najbardziej optymalne rozmieszczenie chloroplastów w komórkach. Mimo to tylko część energii padającej na liść podczas fotosyntezy ulega przetworzeniu w energię chemiczną asymilatów. Dwutlenek węgla. Rośliny wodne pobierają go w postaci jonów HCO3-, a lądowe – w postaci gazowej. Stężenie CO2 w atmosferze jest niskie i wynosi około 0,034%. Nie jest to stężenie optymalne, jego wzrost do 0,15% podnosi trzykrotnie intensywność fotosyntezy. Gazowy dwutlenek węgla przedostaje się przez szparki do systemu przestworów międzykomórkowych, skąd dyfunduje do komórek miękiszu zieleniowego. Woda umożliwia zachodzenie procesów biochemicznych, ale, jak wiadomo, jest też substratem fotosyntezy. Wpływając na uwodnienie komórek, warunkuje procesy wymiany gazowej, ponieważ jest czynnikiem decydującym o stopniu rozwarcia szparek aparatów szparkowych poprzez zmianę turgoru w komórkach szparkowych. Temperatura wpływa wyraźnie na fotosyntezę, ponieważ jest to proces enzymatyczny. Optimum termiczne procesu wynosi 20-30°C. Po przekroczeniu tych temperatur obserwuje się szybki spadek intensywności fotosyntezy, a przy temperaturze 40°C ulega ona zahamowaniu (ryć. 55). Minimum termiczne jest różne dla różnych gatunków. Zakres temperatur oraz wartość temperatury optymalnej waha się w dużym przedziale nie tylko dla różnych gatunków roślin, lecz również w zależności od natężenia światła, stężenia CO^ i innych czynników wpływających na fotosyntezę. U roślin iglastych i zbóż ozimych proces ten może zachodzić przy kilku stopniach poniżej zera, a u ciepłolubnych roślin ustaje już przy kilku stopniach powyżej 0°C, np. u ogórka Cucumis satiwus jest to temperatura +5°C. Sole mineralne. Stanowią one źródło substancji do syntez odbywających się w komórkach oraz są aktywatorami wielu przemian, w tym też fotosyntezy, np. Mg2+, Mn2+. Niedostatek tylko jednego czynnika odżywczego, nawet przy wystarczającym dopływie pozostałych, jest czynnikiem ograniczającym fotosyntezę, np. w przypadku braku soli azotu wstrzymana zostaje synteza chlorofilu i powstaje tzw. chloroza liści. Jak z tego wynika, natężenie fotosyntezy zależy od czynników, które można podzielić na trzy grupy: 1 – czynniki wpływające na dyfuzję CO2, 2 – czynniki wpływające na przebieg fazy świetlnej, 3 – czynniki wpływające na przemiany fazy ciemnościowej. Znaczenie fotosyntezy. Fotosynteza jest podstawowym procesem biologicznym, który warunkuje życie na zprzedostaje się przez szparki do systemu przestworów międzykomórkowych, skąd dyfunduje do komórek miękiszu zieleniowego. Woda umożliwia zachodzenie procesów biochemicznych, ale, jak wiadomo, jest też substratem fotosyntezy.
Jesteś tu: Botanika
Dodaj komentarz